25 jaar wedstrijdhardloper 1984 – 2009
Deel 25

Foto: © 2012sprengenbergrunner

Fidel Castro sloot een tijdperk af. Amerika koos een zwarte president. Oorlogsmisdadiger Radovan Karadžić werd opgepakt. Amy Winehouse scoorde op vele fronten. Apeldoorn kreeg een indoortempel. Tijdens de Olympische Spelen pakte Kenenisa Bekele de dubbel 5.000 en 10.000 m. In een onwaarschijnlijke reeks overwinningen schitterde Pamela Jelimo op de 800 m. Als eerste Belgische vrouw behaalde Tia Hellebaut Olympisch atletiek goud.  Tijdens de FBK Games won Robert Lathouwers op indrukkende wijze de 800 m. ‘Onze Anja’ Mulder hink stap sprong naar een Nationaal record V35. Sprengenbergrunner startte zijn www.jeroenmachielsen.weblog.nl 

Vanwege een te hoog cholesterol was ik vorig jaar op een vetarm dieet gegaan. Mijn langzame gewichtstoename in de loop der jaren leek een halt te zijn toegeroepen. Met 64 kilo, kom ik bijna terug op het gewicht wat ik in topvorm in de jaren negentig had. De grote wisselbeker die de winnaar van het Sallandscrosscircuit ’07.’08 mee mag nemen, laat ik achter in Lemelerveld. Wederom kroon ik me tot beste M40 in het eindklassement 10 km van het Oad crosscircuit ’07.’08. In april sloot ik me aan bij het nieuwe gesponsorde Run2Day Hengelo team van Frans Koevoets. Ik bleef het hele jaar alleen trainen, wel sloot ik me voorzichtig aan bij de recreantengroep van Atletics. Eerst bij trainer Bernard Broeks en later bij Gerhard Blikman. http://hengelo.run2day.nl/

Ondank dat ik net zo goed liep als het jaar ervoor schreef ik geen clubrecord M40 bij. Voor dat doel moest ik nu beter zijn, als is het maar met 1 seconde. Bij het Nationaal Kampioenschap Halve marathon in Den Haag evenaar ik mijn eigen clubrecord; 1.15.08. Daarmee werd ik 6de bij het kampioenschap M40. De week erop was de vorm er. Ik zat in een flow, kon mee met clubgenoot Peter Bruinsma en liep mijn beste wedstrijd van dat jaar. Die dag kon ik een clubrecord bijschrijven. Helaas was het parcours van de HLT loop te kort (maar wist ik ook dat een record niet zou tellen vanwege het aflopend en van punt naar punt parcours; Oldenzaal – Enschede). Desondanks was het een strijd, een gevoel om nooit te vergeten. Ik liep mee met de kop (alleen Casper Koelma was er vandoor) en had de mannen die naast me stonden op het M40 podium de hele wedstrijd niet gezien. En dat waren geen ‘kleine’ jongens (André Oude Elferink en Eric Borg).

De interactie zoals ik me die eens had voorgesteld begon voor mij met mijn eigen weblog. Heel inspirerend om daar een rol in te hebben, te ontdekken hoe andere atleten een wedstrijd ervaren. Nauwelijks kon ik me zelf bedwingen om overal op vele hardloopberichten/sites te reageren (het bleek dat veel reageerders werden afgestraft door derden). Voor de derde maal verbond ik me aan ons clubblad Aktief. Nadat de laatste uitgave in april 2007 was uitgekomen. Bleek er vanuit Atletics te weinig draagkracht en het bestuur gaf aan dan maar te willen stoppen met het clubblad (“het leverde toch niets op”). Ik was niet meteen enthousiast, want de medewerking vanuit Atletics was miniem en ook hier werd het niet echt gewaardeerd dat je zelf bijna heel het clubblad vol schreef (men begreep niet dat er nauwelijks wat werd aangeleverd). Ik stelde daarom wat voorwaarden, die werden (tijdelijk) ingewilligd. Het bestuur van Atletics, de WOC van Atletics en vele Atletics leden bleven diverse onjuiste clublogo’s gebruiken. Ondanks een gesprek met het bestuur bleef men dit doen tot ongenoegen van de ontwerper. Steeds vaker hamerde ik als enige Atletics lid op een juist gebruik van het clublogo. Ook omdat ik op internet verschillende onooglijke soorten zag (eerder had ik daar geen weet van, immers ik had geen internet). Men begon mij hierop onheus te bejegenen, zwart te maken, waardoor ik onmogelijk mijn vrijwilligers taken voor Atletics kon blijven doen. Wederom was het Christiaan van Meurs die me steunde, hoewel soms zijn eigen rol in gevaar kwam als beheerder van de clubwebsite. Met die Atletics site bleef het aanmodderen. Nieuws teksten werden zeer onregelmatig aangeleverd. Belangrijk nieuws kwam soms helemaal niet onder de aandacht omdat men zich steeds meer richtte op het recreatie gebeuren. Atletics bleef allerlei activiteiten organiseren zonder dat daar een duidelijk beleid over was. Vrijwilligers mobiliseren ging soms op een negatieve manier. Er werd gedreigd met het niet door laten gaan van trimlopen als men zich niet opgaf als vrijwilliger. Aan clubrecords werd nauwelijks aandacht geschonken.

Op de toppen van de Pyreneeën beleefde ik een soort jongensdroom. Van het jongentje dat de berg wil bedwingen en daar ziet dat er een volgende is, die. Met de Transpirinaika overwinnen we op de mountainbike al die toppen vanaf de Atlantische Oceaan naar de Middellandse Zee. Opeens blijk ik geen eenling meer te zijn met deze dromen. Het aanbod van deze actieve extreme uitdaging is geweldig groot en wereldwijd. Wederom pak ik de winst bij een RunBikeRun dit maal ga ik in Wierden met de hoogste eer strijken en neem een grote Krentewegge mee naar huis.

(Kranten)knipselnieuws:
www.triathlon226.nl/2008/03/machielsen-en-griffioen-winnen-offroad-duathlon-wierden/

Machielsen en Griffioen winnen offroad duathlon Wierden
Door: Hans Geerts
WIERDEN – Jeroen Machielsen en Alieke Griffioen hebben zondag de off-road duathlon van TV Argo in Wierden op hun naam geschreven. Op het snelle parcours op ‘t Lage Veld won Griffioen met overmacht. Bij de heren was Machielsen overtuigend. De man uit Nijverdal, van oorsprong een sterke loper, ging na de eerste run aan de leiding maar werd op de hielen gezeten door een viertal achtervolgers, waaronder Vincent Hentzepeter, Stefan en Martijn Paalman en Noël Elsinghorst.

Overwinningen:
Sallandscrosscircuit Overal Klassement ’07 ’08 Lange afstand.
Lemelerveld veld/weg SCC 10 januari 10 km 35.41
ATB RunBikeRun Wierden 9 maart 1.11.35
Markelo Oadcross 30 november 10 km 38.38
Losser Dinkelcross 14 december 10 km 38.28

Master (M40) overwinningen:
Oad Crosscircuit Klassement ’07 ’08 10 km M40
Hellendoorn veld/weg 5 januari 10 km 35.12
Holten Oadcross 26 januari 10 km 35.11
Markelo Oadcross 1 maart 10 km 39.04
HogeLageTorenloop 24 maart 14.6 km 50.05
Enschede Halve Marathon 27 april 21.1 km 1.15.58
Hengelo FBK baan 7 mei 5 km 16.59
Haaksbergen baan 14 mei 5 km 16.55
Emmen Rietplas 18 mei 15 km 52.32
Oldenzaal Huttenkloas 5 oktober 5 km 17.29
Haaksbergen cross 2 november 11 km 39.22
Epe cross 8 november 9 km 32.55

Enkele uitslagen
HogeLageTorenloop 24 maart 14.6 km ?
1. Casper Koelma MPM 49.38
2. Michiel Snuverink TION 49.58
3. Peter Bruinsma Atletics 50.03
4. Jeroen Machielsen Atletics 50.05 M40
5. Bert Kelder Den Ham 50.19
6. Caimin Stevens Iphitos 50.31
7. Andere Oude Elferink Denekamp 50.32 M40
8. Erik Borg MPM 51.14 M40
9. Edwin Veenstra TION 51.46 M40
10. Alex Stienstra LAAC 52.15 M45

Nijverdal 2008, 2012

Zie voor de overige 25 jaar hardlopen: http://sprengenbergrunner66.blogspot.com

De Wieden maart 2012
‘Fuck the crisis’ wandeltocht II(I)

Foto: © 2012sprengenbergrunner

Met mijn zus Désirée en zwager Felix liep ik in 2009 een Geocaching tocht. Dat vroeg om navolging. Zie: http://sprengenbergrunner66.blogspot.com/2012/03/bosman-geocaching-09.html Voor deze tocht heb ik daarom de kennis ingeroepen van mijn zus. Via het  Global positioning system laten we ons leiden door akkers en langs hoeven, onder viaducten en langs skyline. In direct contact met de satellieten boven ons. Aan de computertafel bij Bosman komen we al snel tot resultaat. De wieden dat moet het worden. Het stikt er van de schatten (cache).

De route blijkt echter een tocht voor op de fiets of auto. Mogelijk kunnen we dan een deel wandelen. Driftig gaan we aan de slag. Dees vindt een mooie stads startroute vanuit Meppel. Ik speur  op de zoekmachine en ontdek twee korte wandelingen in de omgeving van Wanneperveen. www.natuurmonumenten.nl/content/de-wieden
De aanwijzingen die bij de caches horen liegen er niet om. Met twee A4tjes aan opdrachten kunnen we ons vermaken binnen de stadsgrenzen. Ergens bekruipt me het gevoel dat het iets weg zal hebben van een padvinderstocht of toeristische rondleiding. Dit roept zeker weerstand op bij onze stugge Regge stappers. Na dagen wikken en wegen schrap ik de stadswandeling. Een mooi begin is het haventje buiten Meppel. Een tip van wandelmoat Paul brengt me via een krantenlink verder; wandeltocht bij Giethoorn (Dwarsgracht). Zodat na wijs beraad en gezoek, het hele GPS idee van de kaart wordt geveegd.

Nadat de schaatsers zijn vertrokken. Zoeken wij de plassen van de Wieden op. In de verte zien we de veengronden en graslanden, talrijke ganzen, eenden en vele zwermen weidevogels. Nabij het gehucht Doosje starten we onze wandeling aan de Lozedijk. Het Kiersche Wijdepad loopt door de afwisselend graslandschap waar in vroegere tijden eenden werden gevangen. Met bruggetjes, hekjes en leuke speelse doorkijkjes vermaken we ons best. Ondertussen zit ik te broeien op het vervolg traject, waar we de Veenweidewandeling nemen. Op de landkaart heb ik bedacht dat we dit gebied deels doortrekken. Nu blijkt er een sloot om te liggen en ik weet niet of we daar een bruggetje treffen. We wagen de gok niet, het gebied lijkt ook eender. Als we via de doorgaande weg het betreffende punt naderen is daar wel degelijk een brug. Gebundeld riet ligt hoog opgeslagen om verwerkt te worden. Dan volgt de zelfbedachte verbindingsroute naar Giethoorn. Even twijfelen we over de locatie van Wanneperveen en meteen ontstaat er wat gekibbel. Iemand wil de kaart zien, maar we bevinden ons buiten het kaartgebied. We wandelen door met nauwelijks oog voor de kerk met klokkenstoel. We nemen een korte pauze en ik zie in dat de afstand verkeerd is ingeschat. Wel passeren we een markante houten robuuste brug.

In Giethoorn slingeren we langs de pittoreske huisjes. We wandelen mee met het smalle beekje met zijn vele bruggetjes.  Bij het eerste beste Café Restaurant leggen we aan (De Witte Hoeve). Ik pak de kaart van de ingekorte wandeling van Dwarsgracht er eens bij en besluit dit helemaal te laten varen (we hebben nog een lange weg tot het eindpunt en wederom is er de vraag of er een brug is op het beoogde afkort punt). We  kijken eindeloos uit over de Belterwijde, die we doorkruizen over een kaarsrechte weg. Als we afslaan naar het eindpunt Belt-Schutsloot besluiten we dat we opsplitsen. Bernard & Dinant wandelen naar de ene auto bij het beginpunt. Henk, Paul en ik naar de andere auto. Zo missen hun het landelijke Schutsloterpad. Ik moet eerlijk bekennen dat de derde (of tweede) ‘fuck the crisis tocht’ wat in het honderd is gelopen. Het liep allemaal wat stroef. Maar deed wel zijn naam eer aan.

Kerstwandeltocht Springendal
Zondag 18 december 2011

Foto: © 2011sprengenbergrunner

Ruim een week geleden begon de schik voor onze traditionele kerstwandeling nadat onze barmhartige nestor zeer onverwacht een nieuw lid aankondigde. Deze oude heer verzuimde om zich voor te stellen aan de ballotagecommissie van (ex) gelovigen waarna het rumoer los brak. Over en weer werd een moderne encycliek de lucht in geschoten. Ondertussen liet Dinant(2) in de Brake ongestoord zijn hondje uit.

Was die Dinant2 wel van goede Katholieke huize? Zou hij niet te snel van de ene Mark naar de andere voort snellen? Drinkt die nieuwe wel een biertje of twee mee? Was hij ingelicht over de ochtend kuierborrel? Zou ‘Nieuw Dunant’ begrijpen dat het wandelen eigenlijk bijzaak is? Dat we therapeutisch bezig zijn. Wat ons een stap naar de zieleknijper bespaart. En verstoord hij niet de Rust in onze groep? Uiteindelijk mocht hij mee, want de heilige kerstgedachte was dat het wel lös zou löpen. En had elk nadeel niet zijn voordeel, hoe groter de recessie (de wanhoop) hoe meer slenteraars. Na deze blind (vreemd)ganger stelde Rudolf de Rednose ene voetballer voor met de naam Overmars. Onder zware druk van het Atletics bolwerk is daar niets meer van vernomen.

Die zondagmorgen was Dinant2 extra vroeg opgestaan. De koffie bij huize Broeks stond al te dampen met een dikke plak kerstbrood. Traag ging het met drie auto’s op naar Almelo en richting Ootmarsum. Waar we onze wandeling starten in het gehucht Nutter. Het is wat koel de zon breekt door, de handschoenen aan en de mutse strak over de oren. Het landschap Springendal lijkt hier in zijn oervorm, glooiend boerenlandschap, met stuwwallen, beken en heuvels. Twee aan twee gaat het in een colonne voorwaarts. Mountainbikers komen ons in slierten tegemoet, hun gezichten strak, de fietsen besmeurd. Ik kijk verlekkerd naar de kerels die de Mosbeektoer Vasse doen, door mijn val heb ik al maanden niet meer op de ATB gezeten. Ik ben herstellende van de operatie aan mijn schouder en heb wel veel gewandeld, zodat ik me vandaag moet inhouden. Een laagje ijs staat op de plassen, de weilanden zijn drassig. We struinen over de Hazelbekke en de Hezinger Es waar we uitkijken over de heide. Even is er een korte stop waarbij iedereen zijn eigen brouwsel opdiept uit de rugzak, broodjes en ander lekkernij worden weg gekaand. Met deze brandstof beklimmen we de brandtoren waar we een schitterend uitzicht hebben tot ver in Duitsland, Overijssel en Drenthe. Langs de heide De Paardenslenkte betreden we Duits grondgebied om deze ook weer snel te verlaten. Bij Hoeve Springendal schuiven we aan voor koffie en appelgebak. Het gebied met zijn meertjes straalt rust uit, de vele boerenzandwegen kronkelen door het agrarisch landschap. Wandelend langs de boerenhoeven van Wildspieker en Brunninkhuis dommelen we weg in de tijd. Een beeldje van een nurks boertje  (Brunninkhoes Jantje) staat plomp verlaten over een weiland te turen. Op het bordje de tekst:

“ ’t leav’n löp en geat veurbie de herinnering blif an oe in mie”.

Gaandeweg zakt het tempo, de zon en het intellectueel geleuter. Waarna we afsluiten in Wierden met wat De ijzeren pot ons schaft. En dat is onze traditionele stamppot maaltijd met spekkies.

http://www.jvanderperk.nl/ootmarsum/SBB_Wandelroute_Springendal[1].pdf

Beste lezers,

zoals jullie wel hebben gemerkt was mijn weblog geruime tijd buiten werking. De boel is door de beheerder van deze site veranderd, maar helaas is het ze niet helemaal gelukt. Deze blog start nu vanaf 2011.

Zie voor mijn archief t/m 2010:

http://sprengenbergrunner66.blogspot.com/

Geslaagd rondje IJsland voor KiKa

In Maandblad voor veteranen
Oktober 2011 nummer 8 pagina 7
Door Janke Rozemuller & Jeroen Machielsen

Einde Rondje IJsland voor KiKa
September 2011
www.kika.nl/nieuwe-acties/rondje-ijsland.html
www.issue.nl

Foto: © 2011sprengenbergrunner

Na thuiskomst druppelt Rondje IJsland nog een beetje door. De fietstocht is beëindigd maar de actie kunnen we moeilijk afsluiten. Donaties blijven mondjesmaat komen. De voorbereiding voor de receptie waar symbolische een cheque wordt overhandigd is in volle gang. Wie nodig we uit en wie wil er komen. De firma Issue te Rotterdam fungeert als gastheer en nodigen ons uit voor deze gelegenheid. De heren besluiten dat we mensen uitnodigen naar de hoogte van het gedoneerde bedrag en we eerste de bedrijven aanschrijven. Ik ben het daar niet mee eens, maar zie wel in dat je een keus moet maken. Voor mij zijn alle donateurs van evenveel waarde, allen hebben getoond mee te leven met dit doel voor KiKa.

Ondertussen verzameld Robert Stallmann alle foto’s en video’s. Dit gaat gepaard met veel mailverkeer, bedankjes, mogelijke vervolg tochtjes en hoe verder. De foto’s van de begeleiders doet ons deelnemers een gevoel oproepen van onrecht. Zij hebben met hun busje meer schitterende locaties kunnen bezoeken en geweldige natuur platen geschoten. Terwijl ze geen kilometer gezwoegd hebben op de pedalen door weer en wind. Maar hun steun en werk maakte dat wij onbezorgd konden rondtrappen.  De video’s zijn lachwekkend, erg bewegende beelden met droog commentaar van Peter Horden. Het is de bedoeling dat daar een compilatie  van gemaakt wordt. Deze willen we dan samen bekijken met deelnemers en begeleiders, even gezellig onder elkaar terug kijken en proosten op deze geslaagde missie. De opkost bij de firma Issue valt wat tegen. Een stralende zon een drankje en hapje op het buitenterras maakt het tot een prettig verpozen. Door wat gedoe ontbreekt er helaas een deelnemer dat is jammer en spijtig. Het voelt alsof we achteraf een afvaller hebben. (Naschrift; de betreffende deelnemer zou het kankerwoord als scheldwoord hebben gebezigd. Volgens mij hebben de meesten van ons dat ooit wel eens onbewust gedaan. Het is onterecht een ingeburgerd woord om je ongenoegen over iets te uiten).

Foto: © 2011sprengenbergrunner

Dan is het moment daar dat iedereen naar binnen gefloten wordt in het sfeervolle kroeg gedeelte. Waar helaas wat onverlaten zo nodig moeten roken (simpele zielen). De regionale ambassadeur vanuit Goeree-Overflakkee krijgt de cheque door Maurice de Keijzer overhandigd. Trots tonen zij het bord met daarop een bedrag van 52570.70 euro. De speech is heel kort en KiKa afgevaardigde Kees Witte zoekt naar woorden. In een gesprekje vooraf met hem heb ik begrepen dat hij op een heel ander bedrag had gerekend; een nulletje minder. De passie heeft Kees wel en daar gaat het om, niet om het uiteindelijke bedrag (inhoudloze woorden). Hoewel dat wel boven verwachting hoog is, klasse kerels, applausje voor onszelf! Met een voldaan gevoel sluiten we af. Een laatste groet, een bevestiging dat we elkaar weer gaan zien. Met John de Keijzer, Linda en dochters wandelen we naar buiten. Daar zie ik mijn racefiets en plunjebaal terug, die John voor me heeft afgehaald en in bewaring gehouden. We besluiten samen een hapje te eten. Het is alsof daar in dat restaurant de ontspanning zich aankondigt, een bepaalde druk valt weg, we hebben het volbracht! Keuvelend terug en vooruit zien met dit leuke gastvrij gezin. John & Linda bedankt voor alles!

De persoonlijke impact is groter dan ik wil en kan beschrijven. De emoties zoals vooraf in een krantenartikel aangekondigd waren soms heftig met name bij Maurice en John. De ontlading groots tijdens onze laatste nacht in Reykjavik. Onverwacht samenvallend met de opname van mijn moeder in het ziekenhuis, met daarbij voorbarig het kanker woord.  Daar heeft ons gezin bijna afscheid genomen. In deze periode ben ik gebroken als een krijger die de troon moet overnemen van zijn machteloze vader. Een nieuwe fase in de familieverhouding, met een innerlijke strijd waar de kracht hiervoor gedoofd is. Een keerpunt door stille zachte krachten. Met hopelijk nieuwe inzichten. De vraag is nu hoe verder, alsof een piekwedstrijd is afgesloten. Met een lange focus daar naar toe.

Iceland Tour Kika Dag 8
www.hegerail.nl
www.rondje-ijsland.nl/nl/programma

Foto: © 2011sprengenbergrunner

Dinsdag 23 augustus Dag 8
Hvolsvöllur naar Reykjavík 104 Km

Het afscheidsritje. De stemming is goed. Het gevoel dat we het gehaald hebben heerst. Waarom ben ik weer als laatste van ons huisje gepakt, hoe doen anderen dat toch? Wat moet mee met de container, wat in het vliegtuig en wat doe ik na het fietsen aan (ben ik nog nodig)? Het gaat lekker, de eerste 60 km zo goed als vlak. Afwisselend met vijf man rouleren op kop. De mannen op de tweede rij nemen over. Als je vanaf die plek rechts fiets en naar voren gaat, roep je: “Binnen!” Tegelijkertijd gaan dan twee renners naar voren (de andere buitenom). Ik vind het stoer, voel me net een echte wielrenner.  Maar als ze me insluiten, te dicht in mijn wiel zitten, of een derde man haast naast me fietst, dan pas ik. Veiligheid boven alles. En je denkt toch niet dat ik links tegen de weghelft ga rijden! Ben gekke Henkie niet!

We rijden richting Selfoss en beginnen dan na het stadje Hveragerði aan de laatste grote klim.  Opvallend zijn de kassen die we hier zien, deze worden verwarmd door de hete natuurlijke aardbronnen. Gerard Verbiest en Maurice de Keijzer springen weg, met John de Keijzer probeer ik het gat klein te houden. Hoe ver gaat de Ingolfsfjall door? Het is een tweebaansweg, met weinig verkeer. John laat ik achter me, maar even later is hij er weer bij. Dan zoek ik de aanval, steek een bocht af en kom dicht bij Maurice, terwijl Gerard uitloopt. Met een jump over Maurice en daar is de top. Ze planken door. (niet wachten op John, denk ik?). Samen pikken we aan en beginnen na een korte stop (jasje aan, plassen) met de afdaling, tot het Littla Kaffistofan. Daar genieten we van een kopje koffie en krijgen flensjes aangeboden.

Foto: © 2011sprengenbergrunner

De veiligheidshesjes gaan aan voor de slotkilometers naar Reykjavík. Ik hang achteraan want het gaat voornamelijk bergaf. In Reykjavík een stop en net op dat moment komt ook het busje met Emile & Marc den Beste. Zodat we met een busje voor en achter de stad in kunnen rijden. Bij het Youth Hostel Laugardalur is er een knuffel voor iedereen. We did it! Na de douche, de chips en cola wandel ik met Peter Horden naar het centrum. Jammer dat John niet mee gaat. Hij wacht op zijn broer die van alles moet afhandelen. Ik voel bij elke stap, mijn voeten branden, mijn lichaam sputtert tegen. Het geeft toe, het is er, waarom sleept het zich dan nog voort. Peter wil naar een kerk, via een omweg komen we daar. We eten cup noodles met stokjes en later een koffie. Voel me slap, ben iets aan de dunne. In het centrum komen we de anderen tegen, we zeggen dat we alles gezien hebben. Moe zoeken we in het Hostel ons matras op, tot we geroepen worden. Voor de receptie van Eimskip, waar andere genodigden bij aanwezig zijn. Er is een buffet met hapjes, we krijgen een fotoboek van IJsland, speach, social talk, proosten en de bus in. Feest vieren, bier drinken, veel drinken en nog meer drinken. De vroege avond, wordt nacht. Bij mij gaat het licht uit. Ben me nauwelijks bewust dat ik in bed lig en dan moet ik er al weer uit.

Met speciale dank aan: John de Keijzer, Maurice de Keijzer, Peter Minnaard, Robert Stallmann, Gerard Verbiest, William ter Laare, Renzo Wassink, Marc den Beste, Emile de Beste, Peter Horden en Sascha Keus. En alle donateurs, gastvrije IJslanders, Pers en steunbetuigers.

Een week later mogen we de 50.000 euro bij schrijven voor KiKa. Daarmee is dit doel geslaagd, meer dan dat. Het was een unieke belevenis, ben trots dat ik daar een klein aandeel in mocht hebben.

Iceland Tour Kika Dag 7
www.michaelboogerd.com
www.bananar.is

Foto: © 2011sprengenbergrunner

Maandag 22 augustus Dag 7
Skaftafell naar Hvolsvöllur 222 Km

Elke dag kom ik met meer moeite op gang, het te kort aan slaap breekt me op. Als wedstrijdhardloper ben ik gewend aan veel nachtrust. Hier gaat dat niet op. Mijn horloge heb ik opgeborgen toen we het vliegtuig instapte. En mijn fietstellertje weigert dienst. Aan het gerommel buiten hoor ik dat we op moeten. Hoor ik nu mijn naam roepen uit de grote tent? Oeps, ik ben laat! Waar zijn toch mijn droge spullen? Waarom is alles klam? Wat een gedoe in dit mini tentje. Ik zit te rommelen in mijn mega sport tas, wat een zooi! Een onderhemd zonder mouwen is droog, die aan en één met mouwen er overheen. Mijn beenstukken, waar zijn mijn beenstukken? O, die hangen daar! “Jeroennn!”. “Ja, ik kom”. Shit die stukken zijn ook al klam! Mijn winterhandschoen die had ik toch al klaar gelegd? Camera, reepjes, nu eerst eten! Koffie!

Gadverdamme het regent, starten in de regen, bhhhh, mama, helluupp! Shit is mijn band nu zacht, klote! Elke morgen pompt Robert Stallmann keurig alle banden op, 8 bar. Voor mij iets te hard (dus de mijne pompt hij niet meer op), waarschijnlijk fietste ik deze week op 7 bar en in Nederland 6. Nu lijkt het 5. Heeft iemand een pompje? Gerard Verbiest geeft aan dat hij die heeft, maar dat je daarmee de band niet hard krijgt. (wat doe je dan met dat pompje denk ik). Heb er de balen in, fiets stug door, misschien nog wel harder. Aflossingen op kop, gaan zonder gedachten. De rechte asfaltweg, de regen, weinig zicht, de blik op oneindig. Zo fiets ik ruim 40 km met een zachte band, dan komt het busje. Peter Horden helpt me, hij besluit het wiel te wisselen (ik heb speciaal voor deze tocht reservewielen mee!). Poehh, jeejjh wat scheelt dat met harde banden, knallen! Een man staat naar ons te zwaaien, het blijkt de sponsor van de bananen te zijn. We hebben het niet meteen door. Onderweg geregeld aanmoedigingen, soms een enkele Hollander die stopt en een praatje maakt. We schudden handen, bedanken hem. Daarbij doe ik mijn rechterhandschoen uit, waarbij ik de binnenvoering meetrek. De handschoen krijg ik door de kou niet meer aan, ook na hulp van Marc den Beste niet. Snel zoek ik een oplossing en krijg van Emile den Beste een stel werkhandschoenen. Het is koud, we willen door en de teller gaat soms boven de 40.

Foto: © 2011sprengenbergrunner

We komen onderweg verrassend veel restaurants & hotels tegen, tenminste voor IJslandse begrippen. Dit is een aantrekkelijk recreatie gebied met vele mogelijkheden, wij blijven op de weg, dat is ons lot, onze missie. Alleen Robert lijkt oog te hebben voor de omgeving. De planning kon niet beter als we een hamburger tent aandoen in het plaatsje Vík í Mýrdal (baai in het veendal). Daar stormen we binnen. Grote rijen lange tafels, met overal plukjes mensen. Vooraan is plaats, alleen twee personen zitten daar. Dus ik vraag of we er bij kunnen zitten, dit kan. Even later komt de hele groep. Als ze worden ingesloten, vertrekken ze pijlsnel. Vele ogen kijken naar dit wielertafereel. Borden met friet en hamburgers komen op tafel, naast blikken cola en tenslotte nog een enorme pan koude pasta van gisteren. Het smaakt om je vingers bij af te likken, gulzig werken we het naar binnen, het tweede kopje koffie is gratis. We kunnen er weer even tegen.

In de middag raak ik achterop bij een linke afdaling en kom erachter dat mijn remmen niet werken, schrikken! Gelukkig loopt het met een stop in de bocht en remmen met de schoenen goed af. Nauwelijks hebben we een blik waardering voor de Skógafoss (een 60 meter hoge en 25 meter brede waterval). Die vanuit de Skógá rivier over de rand van de klif stroomt. We volgen deze kliffen al kilometers lang, er achter liggen de bergen de hooglanden, terwijl wij beneden op de laaglanden fietsen. We gaan steeds harder, heb het stervenskoud. Peter Minnaard zit af te zien (last van de knie, piekeren in de nacht en overdag dingen regelen). Het is stil. Heb geen benul hoe ver nog, dan komt John de Keijzer naast me fietsen en blijkt het niet zo heel ver meer. Ergens haal ik nieuwe energie vandaan knal mee op kop. Heb even een misverstand met Maurice de Keijzer, we zijn allemaal moe, kort van stof.

De begeleiders Emile  & Marc hebben de geplande camping afgekeurd. Zodat we op een fantastische locatie komen te bivakkeren, weliswaar moeten we daarvoor diep  in de buidel tasten. Een groot Pippi Langkous achtig landhuis, met veel groen, kippen en gezinsblokhutten. Peter Horden stelt mijn remmen af, het euvel bleekt te komen doordat het wiel is gewisseld. Meteen maar de fiets poetsen, de ketting smeren, beetje helpen in de keuken. En met de volle maag van hoe toepasselijk stamppot wortelen neerploffen op de bank. In ons huisje stinkt het van de kleren die hangen te drogen. www.njala.is

Iceland Tour Kika Dag 6
www.balk-allround.nl
www.ferdakompaniid.com

Foto: © 2011sprengenbergrunner

Zondag 21 augustus Dag 6
Djúpivogur naar Skaftafell 230km

Vandaag een lange kusttocht met rechts de Vatnajökull (Ijslands grootste gletsjer) en links de Atlantische oceaan. De rit gaat constant op en af, zodat de mindere klimmers een extra zware dag voor de boeg hebben. De slechte dalers mogen ook aan de bak, met enkele gevaarlijke passages. Meestal raak ik in de afdaling wat achterop, maar fiets dit zelf wel weer dicht. Hoewel dat natuurlijk wel steeds moeilijker wordt. Gelukkig let iedereen goed op elkaar en als iemand dreigt achterop te raken, zakt een ander terug uit de groep om als springplank en knecht te functioneren.

Deels fietsen we langs het strand met duizende ganzen, deze maken traag aanstalten om weg te vliegen. Dit tafereel geeft kilometerslang een soort domino- effect. Waarbij het steeds trager lijkt te gaan en de ganzen zich beperken tot van de kust afdrijven. Ruige bergen flankeren ons, met hier en daar een enkele schaapskudde. In een visioen zie ik indianen in oorlogskleuren op paarden de berg afstormen. Vlak voor Höfn passeren we een tunnel van 1312 meter (De Almannaskarðsgöng) waar fietsers eigenlijk niet doorheen mogen. Met begeleiding van  het busje duiken we erin. “Bij de groep blijven gaat er door mijn hoofd”. Hoewel het binnen in de schaars verlichte tunnel op en neer gaat lukt het ons met de compacte groep deze passage te nemen. Even een korte pauze, daarna meer van hetzelfde, met een gevaarlijke afdaling die mij slecht afgaat. John probeert me te steunen. Waarom de ene afdaling wel gaat en de andere niet lijkt een beetje onlogisch. Het blijkt voornamelijk een soort angst voor de afgronden, de diepte in de verte. In de regen is het helemaal prut en het regent hier geregeld, jasje aan jasje uit.

Foto: © 2011sprengenbergrunner

Dan zien we het licht! Een stralende zon en ijsschotsen. Ik fiets er rechtstreeks heen en laat halverwege mijn fiets verloren achter. Vol verbazing kijken we naar dit ijzig natuurschoon; Jökulsárlón (het grootste gletsjermeer van IJsland). Het voelt koud en warm tegelijkertijd. We wandelen wat rond, maken foto’s. Verderop een amfibievoertuig die rondvaarttochten maakt. Wij moeten door, een groepsfoto, wat eten en gaan. Door de regen en wind wordt het een zware tocht, terwijl het dat door de afstand al was. Nat en koud komen we aan op de camping. Daar zoeken gasten beschutting bij de houten entreegebouwen. We willen maar één ding, dat is de warmte,  maar eerst ons tentje opzetten. Dat is doorweekt geen pretje, we helpen elkaar, proberen met verkleumde vingers het karwei zo snel mogelijk te klaren. De begeleiders zijn gestoken in grote regenjassen. Ergens diep ik die op in mijn plunjebaal (maar doorweekt ben ik dan al). Dan douchen met muntjes. Eerst uitkleden, dan de muntjes erin gooien krijgen we door! We kunnen zes minuten douchen. Ik kom er achter dat dit best lang is en vraag me al douchend af of het apparaat stuk is (ik ben al lang klaar!).

Na het eten gaan we wederom wandelen met een klein groepje. Richting nationaal park Skaftafell de begroeiing is bijzonder koel gekleurd alsof een ijsdekken over het landschap ligt. We lopen richting de gletsjertong maar deze is kilometers ver weg. Uiteindelijk kunnen we niet verder vanwege een rivier. Terug warmen we ons bij het vuur van de barbecue die in gebruik is  als schoenendroger. Alles is klam, moe zoek ik mijn tentje op. Omdiep weg in mijn slaapzak te kruipen.

Het gletsjermeer Jökulsárlón was filmdecor voor o.a. Tomb Raider, Batman Begins, Die Another Day,  A View to a Kill en www.novazembladefilm.nl

www.klaustur.is/Ferdathjonusta/English/Interesting_places/Kirkjubaejarklaustur